thewriterwannabe:

thewriterwannabe:

Μεγαλώνω μαμά🌸

Μεγάλωσα μαμά, και κάθε μέρα γίνομαι λίγο και πιο μεγάλη. Έπαψα να φοράω τις φαρδιές μπλούζες και τις φόρμες. Και μπήκα σε φορέματα, όπως πάντα με ονειρευόμουν «σαν πριγκίπισσα» όπως σου έλεγα μικρή. Και τελείωσα το σχολείο, και είμαι πια φοιτήτρια πανεπιστημίου, όπως ακριβώς ήθελες να με δεις, όπως ακριβώς ήθελα να με δω. Και τώρα πια, στα 21 αρχίζω και κυνηγάω λίγο πιο πολύ τα όνειρα μου. Αρχίζω να κοιτάζω λίγο περισσότερο εμένα. Και δεν είσαι εδώ ακριβώς με τον τρόπο που θα ήθελα, να με δεις να μεγαλώνω, αλλά είσαι, κ η παρουσία σου, έστω και έτσι είναι σημαντική. Άλλαξαν πολύ τα πράγματα μαμά. Στα 21, λίγοι απ τους παιδικούς μου φίλους είναι πλέον του γούστου μου, πολλοί καινούργιοι φίλοι είναι στη ζωή μου, με κάποιους δεν μιλιόμαστε καν πια, με άλλους είμαι πιο δεμένη από ποτέ. Και ξέρεις γιατί; Γιατί μεγάλωσα μαμά. Και όσα είδα και έμαθα από σένα, από μας, από όλους αυτούς εκεί έξω, άλλαξαν λίγο την κοσμοθεωρία μου. Το πρώτο αγόρι που με φίλησε μαμά, πλέον είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από όσο νόμιζα για μένα, και το άλλο, που ήρθε μετά και μάθαμε, κάναμε έρωτα μαζί, μου έκανε πολύ πιο «φτηνό» από όσο πίστευα εγώ. Για την καρδιά μιλάω μαμά. Πολύ λιγότερο ξεχωριστό από όσο πίστευα εγώ. Γιατί ήρθαν αγόρια στη ζωή μου μετά, που μου έδειξαν πως είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος του να αγαπάς κάποιον απόλυτα, να μην αμφιβάλλει πότε. Τίποτα να ανησυχώ για αυτό. Μεγάλωσα μαμά, και είδα πως οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε ανθρώπους, όσο και αν τους χρειάζονται ορισμένες φορές. Και είδα, πως δεν χρειάζομαι καμία ταμπέλα «σχέσης» για να αγαπήσω κάποιον, φίλο ή εραστή. Έμαθα μαμά, πως ο εαυτός μου είναι πολύ σημαντικός, κ ας είδα εσένα να θυσιάζεις τον δικό σου. Αφού τον φρόντισα, και στα 21 πια άρχισα να τον μαθαίνω, είδα πως χρειάζομαι πραγματικά εμένα. Χωρίς εμένα, οι στιγμές, τα όνειρα, ο έρωτας που φτιάχνω και θα φτιάξω, δεν έχουν νόημα. Μεγάλωσα μαμά, και είναι πια πολύ λίγοι οι άνθρωποι που δίνουν νόημα στη ζωή μου, οι άνθρωποι που έμαθα να αγαπώ. Και είναι πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους των 18 μου.

🤍

aeras-pechlivanis:

Κάποιους ανθρώπους θα τους θεωρείς πάντα “το σπίτι σου”.
Ακόμα κι αν έχεις χάσει πια τα κλειδιά τους…